انسان بايد هميشه بر خدا توكل كند و به تقسيمات او سر تسليم فرو نهد ؛ زيرا تمام چيزها بر اساس عوامل و اسباب طبيعى براى انسان مىرسد ، به‌صورت فوق العاده براى هيچ‌كس چيزى داده نمىشود . بر همين اساس مىفرمايد : بهترين عمل در نزد من ، آنست كه كسى در اموراتش به من توكل كند و بر تقسيم و اراده من تسليم باشد . انسان بايد از خداى خود راضى باشند . خداوند جل جلاله همه چيز را بر اساس حكمت و مصلحت بر بندگانش و مقدار تلاش در كارها ارزانى مىدارد . ممكن است به‌كسى ثروت و دارايى بدهد ؛ ولى ممكن است ظرفيت آن را نداشته باشد . ممكن است ثروت براى او بلا و گرفتارى باشد . ممكن است توسط ثروت و دارايى خود ، انسان‌هاى بيگناه را بكشد ، بر مردم ظلم و تعدى كند . دراين‌صورت مسلماً كيفر عمل خود را نيز مىبيند . عكس العمل كشتن يك انسان بىگناه قصاص است . عكس العمل ظلم و تعدى زندان است . وقتى خود انسان علاوه بر عكس العمل اخروى ، در دنيا نيز قصاص شود ، آن پول به دردش نمىخورد . انسان پول نداشته باشد بهتر است تا در زندان بخوابد ، يا به جرم كشتن يك انسان قصاص شود . چه خوب است انسان با توجه به سعى و تلاشى كه دارد ، از زندگانى خود راضى باشد ، چه خوب است كه انسان به پروردگار خود اعتراض نكند ، چه خوب است كه انسان از خداى خود شكايت نداشته باشد . خداوند جل جلاله حكيم است . او مصلحت بندگانش را درك مىكند . اوست كه بنا بر مصلحت به بندگانش رزق و روزى مىدهد و هركس صبر داشته باشد ، خداوند جل جلاله وعده سپرده كه در قيامت به او پاداش مىدهد . پاداش قيامت بهتر از ثروت دنياست .